Przeciętny człowiek musi wykazywać się dużą odpornością psychiczną aby móc normalnie funkcjonować w dzisiejszym społeczeństwie. Są jednak takie zawody, gdzie opisywana odporność i moc uchowa jest bardzo ważna, a można nawet powiedzieć, że jest ona niezbędną do prawidłowego życia. Poniższy artykuł będzie dotyczył żołnierzy, czyli osób, które podczas swojej pracy mają do czynienia z wojną i obrazami dla większości Polaków obcymi. Są to czasem tak makabryczne sceny, że naprawdę ciężko jest sobie je wyobrazić dla przeciętnego człowieka. Jeżeli ciężko jest sobie je wyobrazić, to życie z nimi na co dzień musi być tak trudne, że może je poczuć tylko ktoś, kto je doświadczył. Właśnie z tego powodu żołnierze przebywający na misjach powinni wykazywać się świetną odpornością psychiczną. Na działania wojenne możliwość wyjazdu powinni mieć tylko ci, którzy będą sobie w stanie poradzić z trudami wojny – ludzie, których cechuje ogromna moc duchowa. Jak jednak wśród tłumu żołnierzy wybrać tych, którzy będą w stanie wykonywać swoje obowiązki bez żadnej szkody w psychice? Władze polskiej armii wymyśliły testy, które będą wyznaczały siłę psychiczną danej osoby. Prawidłowość wyników tych badań ulga ogromnej wątpliwości, gdyż uczucia są dość często manipulowane i znalezienie odpowiednich wyników jest według nie niemożliwe. Niemniej jednak faktem jest to, że nie każdy powinien mieć możliwość służenia na misjach wojennych. Mówię tak dlatego, że dużo słyszę o ludziach, którzy wrócili z wojny i nie byli w stanie poradzić sobie z rzeczywistością. Jest to tak zwany szok powojenny, który na dzień dzisiejszy dotyka aż dziesięciu na stu powracających z misji żołnierzy. Dzieje się tak dlatego, że w człowieku słabym psychicznie cały czas pozostają uczucia, które towarzyszyły mu podczas wojny. Makabryczne sceny są niemalże na każdym kroku przypominane takiej osobie, która dość często nie potrafi sobie poradzić z najprostszymi czynnościami. Jeżeli już mamy wysyłać nasze wojsko na tereny wojenny, to błagam, niech to będzie przeszkolona i silna psychicznie armia.

Myślę, że wszyscy zainteresowani problematyką sukcesu i rozwoju osobowości wiedzą z grubsza jakie cechy, jakie umiejętności powinien w sobie rozwijać człowiek sukcesu. Jest ich całe mnóstwo i wprowadzenie ich w życie nie jest łatwe (a to są już albo wymówki, albo programowanie porażki), gdyby tak nie było, każdy kto zacznie się tym zajmować, przyswoi pewne techniki rozwijał by swoją karierę i życie osobiste w sposób wielokrotnie szybszy i widocznie efektywniejszy niż inni. Rozpoznawalibyśmy się nawzajem na ulicy. W rzeczywistości - co jest niezgodne z propagandą sukcesu - tak naprawdę musimy ciężko walczyć ze swoimi nawykami i musimy ciężko szukać inspiracji, żeby tej walki na co dzień nie przegrywać. Co moim zdaniem jest najważniejsze:

1. Proaktywność - czyli zawsze do przodu. Człowiek sukcesu musi pamiętać, żeby wszystkie działania jakie podejmuje zawsze posuwały go ku wyznaczonemu celowi. A jeśli nawet nie mają szansy tego robic to powinny służyć budowaniu (czegobądź), a nie burzeniu. Ogólnie dobra karma.

2. Codziennie jeden dobry nawyk - no to znakomity postulat, ale dni jest dużo, a nawyków nie zmienia się z dnia na dzień. Ale sam ten punkt tak naprawdę mówi, że człowiek sukcesu, macoś co psychiatrzy nazywają wglądem we własne procesy psychiczne. Człowiek sukcesu potrafi zidentyfikować swoje regresywne zachowania i potrafi zidentyfikować z czego one wynikają. Jak już je zidentyfikuje, to potrafi znaleźć drogę przeciwstawiania się im. Rozwój osobisty na co dzień.

3. Ostrzenie piły - znakomita koncepcja, która sprowadza się do tego, że na wszystko trzeba sobie zapracować i należy na stałe zarezerwować pewien odsetek czasu na rozwój umiejętności, naukę sensu stricte. Zostało to opisane przez znakomitą metaforę (która również jest przykładem dla kolejnego punktu). Wyobraź sobie co by było, gdyby rolnik nie siał zboża na wiosnę, albo urządzał sianokosy tuż po zasiewach. Jakie zbierałby plony. Dlaczego wszyscy chcemy, żeby w naszym życiu nie działały prawa przyrody?

4. Systematyczność - potęga systematyczności jest wielka. Bardzo duży odsetek osób ma z tym bardzo duży problem. Naprawdę jest łatwiej pokonywać trudności małymi kroczkami zamiast umęczać sięmaratonami raz na ruski rok.

5. Wprowadzanie wszystkich tych zasad w życie - i to chyba jest najważniejszy punkt.